رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/در دایره که آمد و رفتن ماست

by عمر خیام

۳۴

	در دایرهٔ که آمد و رفتن ماست			او را نه بدایت نه نهایت پیداست
	کس می نزند دمی در این معنی راست			کاین آمدن از کجا و رفتن بکجاست

---

رباعی ۳۴– در مجموعه‌هائیکه از رباعیات خیّام فراهم کرده‌اند این رباعی دیده میشود که میگوید:

	خیّام تَنَت بخیمهٔ ماند راست			سلطان روح است و منزلش دار بقاست
	فرّاش ازل ز بهر دیگر منزل			نه خیمه بیفکند چو سلطان برخاست؟

ولیکن بنظر می‌آید که این رباعی در جواب رباعی خیّام گفته شده باشد و ظاهراً از مولانا جلال‌الّدین است.