دیوان شمس/گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم)
'


 گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیمور نه ما عشوه و ناموس کسی نستانیم 
 یوسفانند که درمان دل پردردندکه ز مستی بندانند که ما درمانیم 
 ور بدانند حق و قیمت خود درشکنندچونک درمان سر خود گیرد ما درمانیم 
 ما خرابیم و خرابات ز ما شوریده‌ستگنج عیشیم اگر چند در این ویرانیم 
 کدخدامان به خرابات همان ساقی و بسکدخدا اوست و خدا اوست همو را دانیم 
 مست را با غم و اندیشه و تدبیر چه کارکه سزای سر صدریم و یا دربانیم 
 هر کی از صدر خبر دارد او دربان استما ز جان بی‌خبریم و بر آن جانانیم 
 من نخواهم که سخن گویم الا ساقیمی دمد در دل ما زانک چو نای انبانیم 
 خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییمبار ما می کشد و ماش همی‌رنجانیم 
 یار ما داند کو کیست ولی برشکندخویش کاسد کند و گوید ما ارزانیم 
 سر فرود آرد چون شاخ تر از لطف و کرمما چو برگ از حذر فرقت او لرزانیم 
 یک زمانم بهل ای جان که خموشانه خوش استما سخن گوی خموشیم که چون میزانیم 
 بس کن ار چند بیان طرق از ارکان استما به ارکان به چه مشغول شویم ار کانیم