دیوان شمس/چو مست روی توام ای حکیم فرزانه

by مولوی

	چو مست روی توام ای حکیم فرزانه			به من نگر تو بدان چشم‌های مستانه
	ز چشم مست تو پیچد دلم که دیوانه است			که جنس همدگر افتاد مست و دیوانه
	دل خراب مرا بین خوشی به من بنگر			که آفتاب نظر خوش کند به ویرانه
	بکن نظر که بدان یک نظر که درنگری			درخت‌های عجب سر کند ز یک دانه
	دو چشم تو عجمی ترک و مست و خون ریزند			که می‌زند عجمی تیرهای ترکانه
	مرا و خانه دل را چنان به یغما برد			که می‌دود حسنک پابرهنه در خانه
	به باغ روی تو آییم و خانه برشکنیم			هزار خانه چو صحرا کنیم مردانه
	صلاح دین تو چو ماهی و فارغی زین شرح			که فارغ است سر زلف حور از شانه