دیوان شمس/چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادی
ظاهر
| چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادی | دل همچو آتشم را به هزار باد دادی | |||||
| چو ز هجر تو به نالم ز خدا جواب آید | که چو یوسفی خریدی به چه در مزاد دادی | |||||
| دو جهان اگر درآید به دلم حقیر باشد | دل خسته را ز عشقت چه عجب گشاد دادی | |||||
| تو اگر ز خار گفتی دو هزار گل شکفتی | تو اگر چه تلخ گفتی همگی مراد دادی | |||||
| تبریز شمس دین تو ز جهان جان چه داری | که دکان این جهان را تو چنین کساد دادی | |||||