دیوان شمس/چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی)
'


 چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشیبراق عشق جان داری ز مرگ خر چه اندیشی 
 چو من با تو چنین گرمم چه آه سرد می‌آریچو بر بام فلک رفتی ز بحر و بر چه اندیشی 
 خوش آوازی من دیدی دواسازی من دیدیرسن بازی من دیدی از این چنبر چه اندیشی 
 بر این صورت چه می‌چفسی ز بی‌معنی چه می‌ترسیچو گوهر در بغل داری ز بدگوهر چه اندیشی 
 تویی گوهر ز دست تو که بجهد یا ز شست توهمه مصرند مست تو ز کور و کر چه اندیشی 
 چو با دل یار غاری تو چراغ چار یاری توفقیر ذوالفقاری تو از آن خنجر چه اندیشی 
 چو مد و جر خود دیدی چو بال و پر خود دیدیچو کر و فر خود دیدی ز هر بی‌فر چه اندیشی 
 بیا ای خاصه جانان پناه جان مهمانانتویی سلطان سلطانان ز بوالفنجر چه اندیشی 
 خمش کن همچو ماهی شو در این دریای خوش درروچو در قعر چنین آبی از آن آذر چه اندیشی