دیوان شمس/چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی

by مولوی

	چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی			براق عشق جان داری ز مرگ خر چه اندیشی
	چو من با تو چنین گرمم چه آه سرد می‌آری			چو بر بام فلک رفتی ز بحر و بر چه اندیشی
	خوش آوازی من دیدی دواسازی من دیدی			رسن بازی من دیدی از این چنبر چه اندیشی
	بر این صورت چه می‌چفسی ز بی‌معنی چه می‌ترسی			چو گوهر در بغل داری ز بدگوهر چه اندیشی
	تویی گوهر ز دست تو که بجهد یا ز شست تو			همه مصرند مست تو ز کور و کر چه اندیشی
	چو با دل یار غاری تو چراغ چار یاری تو			فقیر ذوالفقاری تو از آن خنجر چه اندیشی
	چو مد و جر خود دیدی چو بال و پر خود دیدی			چو کر و فر خود دیدی ز هر بی‌فر چه اندیشی
	بیا ای خاصه جانان پناه جان مهمانان			تویی سلطان سلطانان ز بوالفنجر چه اندیشی
	خمش کن همچو ماهی شو در این دریای خوش دررو			چو در قعر چنین آبی از آن آذر چه اندیشی