دیوان شمس/چندان بگردم گرد دل کز گردش بسیار من

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چندان بگردم گرد دل کز گردش بسیار من)
'


 چندان بگردم گرد دل کز گردش بسیار مننی تن کشاند بار من نی جان کند پیکار من 
 چندان طواف کان کنم چندان مصاف جان کنمتا بگسلد یک بارگی هم پود من هم تار من 
 گر تو لجوجی سخت سر من هم لجوجم ای پسرسر می نهد هر شیر نر در صبر پاافشار من 
 تن چون نگردد گرد جان با مشعل چون آسمانای نقطه خوبی و کش در جان چون پرگار من 
 تا آب باشد پیشوا گردن بود این آسیاتو بی‌خبر گویی که بس که آرد شد خروار من 
 او فارغ است از کار تو وز گندم و خروار توتا آب هست او می طپد چون چرخ در اسرار من 
 غلبیرم اندر دست او در دست می گرداندمغلبیر کردن کار او غلبیر بودن کار من 
 نی صدق ماند و نی ریا نی آب ماند و نی گیاوانگه بگفتم هین بیا ای یار گل رخسار من 
 ای جان جان مست من ای جسته دوش از دست منمشکن ببین اشکست من خیز ای سپه سالار من 
 ای جان خوش رفتار من می پیچ پیش یار منتا گویدت دلدار من ای جان و ای جاندار من 
 مثل کلابه‌ست این تنم حق می تند چون تن زنمتا چه گولم می کند او زین کلابه و تار من 
 پنهان بود تار و کشش پیدا کلابه و گردششگوید کلابه کی بود بی‌جذبه این پیکار من 
 تن چون عصابه جان چو سر کان هست پیچان گرد سرهر پیچ بر پیچ دگر توتوست چون دستار من 
 ای شمس تبریزی طری گاهی عصابه گه سریترسم که تو پیچی کنی در مغلطه دیدار من