دیوان شمس/چرا ز اندیشه ای بیچاره گشتی

by مولوی

	چرا ز اندیشه ای بیچاره گشتی			فرورفتی به خود غمخواره گشتی
	تو را من پاره پاره جمع کردم			چرا از وسوسه صدپاره گشتی
	ز دارالملک عشقم رخت بردی			در این غربت چنین آواره گشتی
	زمین را بهر تو گهواره کردم			فسرده تخته گهواره گشتی
	روان کردم ز سنگت آب حیوان			به سوی خشک رفتی خاره گشتی
	تویی فرزند جان کار تو عشق است			چرا رفتی تو و هرکاره گشتی
	از آن خانه که تو صد زخم خوردی			به گرد آن در و درساره گشتی
	در آن خانه که صد حلوا چشیدی			نگشتی مطمن اماره گشتی
	خمش کن گفت هشیاریت آرد			نه مست غمزه خماره گشتی