دیوان شمس/پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری

by مولوی

	پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری			بی ز وجود وز عدم باز شدم یکی دری
	بی‌مه و سال سال‌ها روح زده‌ست بال‌ها			نقطه روح لم یزل پاک روی قلندری
	آتش عشق لامکان سوخته پاک جسم و جان			گوهر فقر در میان بر مثل سمندری
	خود خورد و فزون شود آنک ز خود برون شود			سیمبری که خون شود از بر خود خورد بری
	کوره دل درآ ببین زان سوی کافری و دین			زر شده جان عاشقان عشق دکان زرگری
	چهره فقر را فدا فقر منزه از ردا			کز رخ فقر نور شد جمله ز عرش تا ثری
	مست ز جام شمس دین میکده الست بین			صد تبریز را ضمین از غم آب و آذری