دیوان شمس/نکو بنگر به روی من نه آنم من که هر باری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(نکو بنگر به روی من نه آنم من که هر باری)
'


 نکو بنگر به روی من نه آنم من که هر باریببین دریای شیرینی ببین موج گهر باری 
 کی بگریزد ز دست حق کی پرهیزد ز شست حققیامت کو که تا بیند به نقد این شور و شر باری 
 یکی دستش چو قبض آمد یکی دستش چو بسط آمدنداری زین دو بیرون شو گه باش و سفر باری 
 چو عیسی گر شکر خندی شکرخنده ببین از ویچو موسی گر کمر بندی بر آن کوه کمر باری 
 شدی دربان هر دونی به زیر بام گردونیبه کوی یار ما دررو که بینی بام و در باری 
 به شاخ گل همی‌گفتم چه می‌رقصی در این گلخندرآ در باغ جان بنگر شکوفه و شاخ تر باری 
 عطارد را همی‌گفتم به فضل و فن شدی غرهقلم بشکن بیا بشنو پیام نیشکر باری 
 به گوش زهره می‌گفتم که گوشت گرم شد از میسر اندر بزم سلطان کن ببین سودای سر باری 
 چو سوسن صد زبان داری زبان درکش از این زاریز غنچه بسته لب بشنو ز خاموشان خبر باری