دیوان شمس/میان ما درآ ما عاشقانیم
ظاهر
| میان ما درآ ما عاشقانیم | که تا در باغ عشقت درکشانیم | |||||
| مقیم خانه ما شو چو سایه | که ما خورشید را همسایگانیم | |||||
| چو جان اندر جهان گر ناپدیدیم | چو عشق عاشقان گر بینشانیم | |||||
| ولیک آثار ما پیوسته توست | که ما چون جان نهانیم و عیانیم | |||||
| هر آن چیزی که تو گویی که آنید | به بالاتر نگر بالای آنیم | |||||
| تو آبی لیک گردابی و محبوس | درآ در ما که ما سیل روانیم | |||||
| چو ما در فقر مطلق پاکبازیم | بجز تصنیف نادانی ندانیم | |||||