دیوان شمس/ما زنده به نور کبریاییم

by مولوی

	ما زنده به نور کبریاییم			بیگانه و سخت آشناییم
	نفس است چو گرگ لیک در سر			بر یوسف مصر برفزاییم
	مه توبه کند ز خویش بینی			گر ما رخ خود به مه نماییم
	درسوزد پر و بال خورشید			چون ما پر و بال برگشاییم
	این هیکل آدم است روپوش			ما قبله جمله سجده‌هاییم
	آن دم بنگر مبین تو آدم			تا جانت به لطف دررباییم
	ابلیس نظر جدا جدا داشت			پنداشت که ما ز حق جداییم
	شمس تبریز خود بهانه‌ست			ماییم به حسن لطف ماییم
	با خلق بگو برای روپوش			کو شاه کریم و ما گداییم
	ما را چه ز شاهی و گدایی			شادیم که شاه را سزاییم
	محویم به حسن شمس تبریز			در محو نه او بود نه ماییم