دیوان شمس/صنما بیار باده بنشان خمار مستان

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(صنما بیار باده بنشان خمار مستان)
'


 صنما بیار باده بنشان خمار مستانکه ببرد عشق رویت همگی قرار مستان 
 می کهنه را کشان کن به صبوح گلستان کنکه به جوش اندرآمد فلک از عقار مستان 
 بده آن قرار جان را گل و لاله زار جان راز نبات و قند پر کن دهن و کنار مستان 
 قدحی به دست برنه به کف شکرلبان دهبنشان به آب رحمت به کرم غبار مستان 
 صنما به چشم مستت دل و جان غلام دستتبه می خوشی که هستت ببر اختیار مستان 
 چو شراب لاله رنگت به دماغ‌ها برآیدگل سرخ شرم دارد ز رخ و عذار مستان 
 چو جناح و قلب مجلس ز شراب یافت مونسببرد گلوی غم را سر ذوالفقار مستان 
 صنما تو روز مایی غم و غصه سوز ماییز تو است ای معلا همه کار و بار مستان 
 بکشان تو گوش شیران چو شتر قطارشان کنکه تو شیرگیر حقی به کفت مهار مستان 
 ز عقیق جام داری نمکی تمام داریچه غریب دام داری جهت شکار مستان 
 سخنی بماند جانی که تو بی‌بیان بدانیکه تو رشک ساقیانی سر و افتخار مستان