| سراندازان همی‌آیی ز راه سینه در دیده | | فسونگرم می‌خوانی حکایت‌های شوریده | |
| به دم در چرخ می‌آری فلک‌ها را و گردون را | | چه باشد پیش افسونت یکی ادراک پوسیده | |
| گناه هر دو عالم را به یک توبه فروشویی | | چرایی زلت ما را تو در انگشت پیچیده | |
| تو را هر گوشه ایوبی به هر اطراف یعقوبی | | شکسته عشق درهاشان قماش از خانه دزدیده | |
| خرامان شو به گورستان ندایی کن بدان بستان | | که خیز ای مرده کهنه برقص ای جسم ریزنده | |
| همان دم جمله گورستان شود چون شهر آبادان | | همه رقصان همه شادان قضا از جمله گردیده | |
| گزافه این نمی‌لافم خیالی بر نمی‌بافم | | که صد ره دیده‌ام این را نمی‌گویم ز نادیده | |
| کسی کز خلق می‌گوید که من بگریختم رفتم | | صدق گو گر گریبانش پس پشت است بدریده | |
| خمش کن بشنو ای ناطق غم معشوق با عاشق | | که تا طالب بود جویان بود مطلب ستیزیده | |
