دیوان شمس/سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

by مولوی

	سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری			که گریزید ز خود در چمن بی‌خبری
	رو به دل کردم و گفتم که زهی مژده خوش			که دهد خاک دژم را صفت جانوری
	همه ارواح مقدس چو تو را منتظرند			تو چرا جان نشوی و سوی جانان نپری
	در مقامی که چنان ماه تو را جلوه کند			کفر باشد که از این سو و از آن سو نگری
	گر تو چون پشه به هر باد پراکنده شوی			پس نشاید که تو خود را ز همایان شمری
	بمترسان دل خود را تو به تهدید خسان			که نشاید که خسان را به یکی خس بخری
	حیله می‌کرد دلم تا ز غمش سر ببرد			گفتم ای ابله اگر سر ببری سر نبری
	شمس تبریز خیالت سوی من کژ نگریست			رفتم از دست و بگفتم که چه شیرین نظری