دیوان شمس/ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی

by مولوی

	ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی			نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
	ز نوبهار رخش این جهان گلستانی			به پیش قامت زیباش آسمان پستی
	فروگرفت مرا مست وار و می‌گفتم			بجستمی من از او گر بهانه‌ای هستی
	بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر			تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
	بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی			اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
	بتاب مفخر ایام شمس تبریزی			ایا فکنده در این بحر نور شستستی