دیوان شمس/ز آفتاب سعادت مرا شراباتست

by مولوی

	ز آفتاب سعادت مرا شراباتست			که ذره‌های تنم حلقه خراباتست
	صلای چهره خورشید ما که فردوسست			صلای سایه زلفین او که جناتست
	به آسمان و زمین لطف ایتیا فرمود			که آسمان و زمین مست آن مراعاتست
	ز هست و نیست برون‌ست تختگاه ملک			هزار ساله از آن سوی نفی و اثباتست
	هزار در ز صفا اندرون دل بازست			شتاب کن که ز تأخیرها بس آفاتست
	حیات‌های حیات آفرین بود آن جا			از آنک شاه حقایق نه شاه شهماتست
	ز نردبان درون هر نفس به معراجند			پیاله‌های پر از خون نگر که آیاتست
	در آن هوا که خداوند شمس تبریزیست			نه لاف چرخه چرخ‌ست و نی سماواتست