دیوان شمس/دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

by مولوی

	دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم			ز تو درشکست عهدم ز تو باد شد قرارم
	ز ره زیاده جویی به طریق خیره رویی			بروم که کدخدایم غله بدروم بکارم
	همه حل و عقد عالم چو به دست غیب آمد			من بوالفضول معجب تو بگو که بر چه کارم
	چو قضا به سخره خواهد که ز سبلتی بخندد			سگ لنگ را بگوید که برس بدان شکارم
	چو بر اوش رحم آید خبرش کند که بنشین			بهل اختیار خود را تو به پیش اختیارم
	اگرت شکار باید ز منت شکار خوشتر			همه صیدهای جان را به نثار بر تو بارم
	نه ز دام من ملالی نه ز جام من وبالی			نه نظیر من جمالی چه غریب و ندره یارم
	خمش ار دگر بگویم ز مقالت خوش او			بپرد کبوتر دل سوی اولین مطارم
	تبریز و شمس دین شد سبب فروغ اختر			رخ شمس از او منور به فراز سبز طارم