دیوان شمس/دریغا کز میان ای یار رفتی

by مولوی

	دریغا کز میان ای یار رفتی			به درد و حسرت بسیار رفتی
	بسی زنهار گفتی لابه کردی			چه سود از حکم بی‌زنهار رفتی
	به هر سو چاره جستی حیله کردی			ندیده چاره و ناچار رفتی
	کنار پرگل و روی چو ماهت			چه شد چون در زمین خوار رفتی
	ز حلقه دوستان و همنشینان			میان خاک و مور و مار رفتی
	چه شد آن نکته‌ها و آن سخن‌ها			چه شد عقلی که در اسرار رفتی
	چه شد دستی که دست ما گرفتی			چه شد پایی که در گلزار رفتی
	لطیف و خوب و مردم دار بودی			درون خاک مردم خوار رفتی
	چه اندیشه که می‌کردی و ناگاه			به راه دور و ناهموار رفتی
	فلک بگریست و مه را رو خراشید			در آن ساعت که زار زار رفتی
	دلم خون شد چه پرسم من چه دانم			بگو باری عجب بیدار رفتی
	چو رفتی صحبت پاکان گزیدی			و یا محروم و باانکار رفتی
	جوابک‌های شیرینت کجا شد			خمش کردی و از گفتار رفتی
	زهی داغ و زهی حسرت که ناگه			سفر کردی مسافروار رفتی
	کجا رفتی که پیدا نیست گردت			زهی پرخون رهی کاین بار رفتی