دیوان شمس/جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن)
'


 جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدنآنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن 
 گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادمعشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن 
 بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدیتا نمایم همه را بی‌ز جگر خندیدن 
 به صدف مانم خندم چو مرا درشکنندکار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن 
 یک شب آمد به وثاق من و آموخت مراجان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدن 
 گر ترش روی چو ابرم ز درون خندانمعادت برق بود وقت مطر خندیدن 
 چون به کوره گذری خوش به زر سرخ نگرتا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدن 
 زر در آتش چو بخندید تو را می گویدگر نه قلبی بنما وقت ضرر خندیدن 
 گر تو میر اجلی از اجل آموز کنونبر شه عاریت و تاج و کمر خندیدن 
 ور تو عیسی صفتی خواجه درآموز از اوبر غم شهوت و بر ماده و نر خندیدن 
 ور دمی مدرسه احمد امی دیدیرو حلالستت بر فضل و هنر خندیدن 
 ای منجم اگرت شق قمر باور شدبایدت بر خود و بر شمس و قمر خندیدن 
 همچو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نباتوقت اشکوفه به بالای شجر خندیدن