دیوان شمس/جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان

by مولوی

	جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان			که بحر تلخ بود جای گوهر و مرجان
	وفای توست یکی بحر دیگر خوش خوار			که چارجوی بهشت است از تکش جوشان
	منم سکندر این دم به مجمع البحرین			که تا رهانم جان را ز علت و بحران
	که تا ببندم سدی عظیم بر یأجوج			که تا رهند خلایق ز حمله ایشان
	از آنک ایشان مر بحر را درآشامند			که هیچ آب نماند ز تابشان به جهان
	از آنک آتشی‌اند وز عنصر دوزخ			عدو لطف جنان و حجاب نور جنان
	ز هر شمار برونند از آنک از قهرند			که قهر وصف حق است و ندارد آن پایان
	برهنه‌اند و همه سترپوششان گوش است			نه سترپوش دلانه که دیدن است عیان
	لحاف گوش چپستش فراش گوش راست			به شب نتیجه یأجوج را یقین می‌دان
	لحاف و فرش مقلد چون علم تقلید است			یقین به معنی یأجوجی است نی انسان
	از آنک دل مثل روزن است کاندر وی			ز شمس نورفشان است و ذره دست افشان
	هزار نام و صفت دارد این دل و هر نام			به نسبتی دگر آمد خلاف و دیگر سان
	چنانک شخصی نسبت به تو پدر باشد			به نسبت دگری یا پسر و یا اخوان
	چو نام‌های خدا در عدد به نسبت شد			ز روی کافر قاهر ز روی ما رحمان
	بسا کسا که به نسبت به تو که معتقدی			فرشته است و به نسبت به دیگری شیطان
	چنانک سر تو نسبت به تو بود مکشوف			به نسبت دگری حال سر تو پنهان