دیوان شمس/جان منی جان منی جان من
ظاهر
| جان منی جان منی جان من | آن منی آن منی آن من | |||||
| شاه منی لایق سودای من | قند منی لایق دندان من | |||||
| نور منی باش در این چشم من | چشم من و چشمه حیوان من | |||||
| گل چو تو را دید به سوسن بگفت | سرو من آمد به گلستان من | |||||
| از دو پراکنده تو چونی بگو | زلف تو حال پریشان من | |||||
| ای رسن زلف تو پابند من | چاه زنخدان تو زندان من | |||||
| دست فشان مست کجا میروی | پیش من آ ای گل خندان من | |||||