دیوان شمس/بیست و ششم

by مولوی

	ای جان مرا از غم و اندیشه خریده			جان را بستم در گل و گلزار کشیده
	دیده که جهان از نظرش دور فتاده‌ست			نادیده بیاورده دگرباره، بدیده
	جان را سبکی داده و ببریده ز اشغال			تا دررسد اندر هوس خویش جریده
	جولاهه کی باشد که دهی سطنت او را؟!			پا در چه اندیشه و سودا بتنیده
	آن کس که ز باغت خرد انگور، فشارد			شیرین بودش لاجرم ای دوست عقیده
	آن روز که هر باغ بسوزد ز خزانها			باشند درختان تو از میوه خمیده
	جان را زند آ، باغ صلاهای تعالوا			جان در تن پرخون پر از ریم، خزیده
	چون گنج برآزین حدث ای جان و جهان گیر			در گوش کن این پند من، ای گوشه گزیده
	پیسه رسنست این شب و این روز، حذر کن			کز پیسه رسن ترسد هر مار گزیده
	این گردن ما زین رسن پیسه‌ی ایام			کی گردد چون گردن احرار، رهیده؟
	از بولهب و جفتی او، چونک ببریم			بینیم ز خود (حبل مسد) را سکلیده
	بی‌فصل خزان گلشن ارواح شکفته			بی‌کام و دهان هر فرس روح چریده
	افسار گسسته فرس، و رفته به صحرا			مرعا و قرو دیده و ازهار دمیده
	ترجیع کنم تا که سر رشته بیابند			مستان همه از بهر چنین گنج، خرابند
	باد آمد و با بید همی گوید: « هی هی،			این جنبش و این شورش و این رقص تو تا کی؟ »
	می‌گوید آن بید، بدان باد: « ز خود پرس			ای برده مرا از سرو، ای داده مرا می
	اندر تن من یک رگ، هشیار نماندست			ای رفته می عشق تو اندر رگ و در پی
	از مردم هشیار بجو قصه و تاریخ			کین سابقه کی آمد، وان خاتمه تا کی »
	آن ترک سلامم کند و گوید: « کیسن »			گویم که: « خمش کن که نه کی دانم و نی بی »
	آن معتزلی پرسد، معدوم نه شیء است ؟			بیخود بر من شیی بود، و با خود لاشی
	لب بر لب دلدار چو خواهی که نهی تو			از خویش تهی باش، بیاموز ازان نی
	اندیشه مرا برد سحرگاه به باغی			باغی که برون نیست ز دنیا، و نه در وی
	پرسیدم کای باغ عجایب تو چه باغی؟			گفت: « آنک نترسم ز زمستان و نه از دی »
	نزدیکم و دورم ز تو چون ماه و چو خورشید			وین دور نماند چو کند راه،خدا طی
	گیرم که نبینی به نظر چشمه‌ی خورشید			نی گرمیت از شمس بدافسردگی از فی؟
	هین دور شو از سردی و بفزای ز گرمی			تا صیف شود بهمنت و رشد شود غنی
	خورشید نماید خبر بی‌دم و بی‌حرف			بربند لب از ابجد و از هوز و حطی
	ترجیع سوم را چو سرآغاز نهادیم			بس مرغ نهان را که پر و بال گشادیم
	برجه که رسیدند رسولان بهاری			انگیخت شکاران تو آن شاه شکاری
	از دشت عدم تا بوجودست بسی راه			آموخت عدم را شه، الاقی و سواری
	در باغ زهر گور یکی مرده برآمد			بنگر به عزیزان که برستند ز خواری
	در زلزلت الارض خدا گفت زمین را			امرزو کنم زنده هر آن مرده که داری
	ابرش عوض آب همی روح فشاند			تو شرم نداری که بنالی ز نزاری؟ !