دیوان شمس/به کوی دل فرورفتم زمانی
ظاهر
| به کوی دل فرورفتم زمانی | همیجستم ز حال دل نشانی | |||||
| که تا چون است احوال دل من | که از وی در فغان دیدم جهانی | |||||
| ز گفتار حکیمان بازجستم | به هر وادی و شهری داستانی | |||||
| همه از دست دل فریاد کردند | فتادم زین حدیث اندر گمانی | |||||
| ز عقل خود سفر کردم سوی دل | ندیدم هیچ خالی زو مکانی | |||||
| میان عارف و معروف این دل | همیگردد به سان ترجمانی | |||||
| خداوندان دل دانند دل چیست | چه داند قدر دل هر بیروانی | |||||
| ز درگاه خدا یابی دل و بس | نیابی از فلانی و فلانی | |||||
| نیابی دل جز از جبار عالم | شهید هر نشان و بینشانی | |||||