دیوان شمس/به پیشت نام جان گویم زهی رو

by مولوی

	به پیشت نام جان گویم زهی رو			حدیث گلستان گویم زهی رو
	تو این جا حاضر و شرمم نباشد			که از حسن بتان گویم زهی رو
	بهار و صد بهار از تو خجل شد			من افسانه خزان گویم زهی رو
	تو شاهنشاه صد جان و جهانی			من از جان و جهان گویم زهی رو
	حدیثت در دهان جان نگنجد			حدیثت از زبان گویم زهی رو
	جهان گم گشت و ماهت آشکارا			چنین مه را نهان گویم زهی رو
	همه عالم ز نورت لعل در لعل			به پیش تو ز کان گویم زهی رو
	ز تو دل‌ها پر از نور یقین است			یقین را از گمان گویم زهی رو
	چو خورشید جمالت بر زمین تافت			ز ماه و اختران گویم زهی رو
	چو لطف شمس تبریزی ز حد رفت			من از وی گر فغان گویم زهی رو