دیوان شمس/بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم)
'


 بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردمز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم 
 ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاهبه پیشگاه خرابات روی آوردم 
 خرد که گرد برآورد از تک دریاهزار سال دود درنیابد او گردم 
 فراختر ز فلک گشت سینه تنگملطیفتر ز قمر گشت چهره زردم 
 دکان جمله طبیبان خراب خواهم کردکه من سعادت بیمار و داروی دردم 
 شرابخانه عالم شده‌ست سینه منهزار رحمت بر سینه جوامردم 
 هزار حمد و ثنا مر خدای عالم راکه دنگ عشقم و از ننگ خویشتن فردم 
 چو خاک شاه شدم ارغوان ز من روییدچو مات شاه شدم جمله لعب را بردم 
 چو دانه‌ای که بمیرد هزار خوشه شودشدم به فضل خدا صد هزار چون مردم 
 منم بهشت خدا لیک نام من عشق استکه از فشار رهد هر دلی کش افشردم 
 رهد ز تیر فلک وز سنان مریخشهر آن مرید که او را به عشق پروردم 
 چو آفتاب سعادت رسید سوی حملدو صد تموز بجوشید از دی سردم 
 خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدیهزار پرده دریدی زبان من هر دم