دیوان شمس/ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

by مولوی

	ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده			دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده
	دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری			تا شحنه فراقت دستان دل بریده
	از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده			نی را ز ناله من در جان شکر دمیده
	در سایه‌های عشقت ای خوش همای عرشی			هر لحظه باز جان‌ها تا عرش برپریده
	ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین			از آب عشق رسته وین آهوان چریده
	دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه تو			هر دیده خویشتن را در آینه بدیده
	سرنای دولت تو ای شمس حق تبریز			گوش رباب جانی برتافته شنیده