دیوان شمس/ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

by مولوی

	ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها			صد جامه ضرب کرد گل از لذت صبا
	کز یار دور ماند و گرفتار خار شد			زین هر دو درد رست گل از امر ایتیا
	از غیب رو نمود صلایی زد و برفت			کاین راه کوتهست گرت نیست پا روا
	من هم خموش کردم و رفتم عقیب گل			از من سلام و خدمت ریحان و لاله را
	دل از سخن پر آمد و امکان گفت نیست			ای جان صوفیان بگشا لب به ماجرا
	زان حال‌ها بگو که هنوز آن نیامده‌ست			چون خوی صوفیان نبود ذکر مامضی