دیوان شمس/ای دل سرگشته شده در طلب یاوه روی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ای دل سرگشته شده در طلب یاوه روی)
'


 ای دل سرگشته شده در طلب یاوه رویچند بگفتم که مده دل به کسی بی‌گروی 
 بر سر شطرنج بتی جامه کنی کیسه بریبا چو منی ساده دلی خیره سری خیره شوی 
 برد همه رخت مرا نیست مرا برگ کهیآنک ز گنج زر او من نرسیدم به جوی 
 تا بخورد تا ببرد جان مرا عشق کهنآن کهنی کو دهدم هر نفسی جان نوی 
 آن کهنی نوصفتی همچو خدا بی‌جهتیخوش گهری خوش نظری خوش خبری خوش شنوی 
 خرمن گل گشت جهان از رخت ای سرو رواندشمن تو جو دروی یار تو گندم دروی 
 جذب کن ای بادصفت آب وجود همه رابرکش خورشیدصفت شبنمه‌ای رازگوی 
 ای تو چو خورشید ولی نی چو تفش داغ کنیای چو صبا بالطفی نی چو صبا خیره دوی 
 گر صفتی در دل من کژ شود آن را تو بکنشاخ کژی را بکند صاحب بستان به خوی 
 گر چه شود خانه دین رخنه ز موش حسدیموش کی باشد برمد از دم گربه به موی 
 سبز شود آب و گلی چون دهدش وصل دلیدلبر و دل جمع شدند لیک نباشند دوی 
 پیشتر آ تا که نه من مانم این جا نه سخنظلمت هستی چه زند پیش صبوح چو تویی