دیوان شمس/ای دشمن روزه و نمازم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ای دشمن روزه و نمازم)
'


 ای دشمن روزه و نمازموی عمر و سعادت درازم 
 هر پرده که ساختم دریدیبگذشت از آنک پرده سازم 
 ای من چو زمین و تو بهاریپیدا شده از تو جمله رازم 
 چون صید شدم چگونه پرمچون مات توام دگر چه بازم 
 پروانه من چو سوخت بر شمعدیگر ز چه باشد احترازم 
 نزدیکتری به من ز عقلمپس سوی تو من چگونه یازم 
 بگداز مرا که جمله قندمگر من فسرم وگر گدازم 
 یک بارگی از وفا مشو دستیک بار دگر ببین نیازم 
 یک بار دگر مرا فسون خوانوز روح مسیح کن طرازم 
 بر قنطره بست باج دارماز بهر عبور ده جوازم 
 خاموش که گفت حاجتش نیستدر گفتن خویش یاوه تازم 
 خاموش که عاقبت مرا کارمحمود بود چو من ایازم