دیوان شمس/ای برده اختیارم تو اختیار مایی

From ویکی‌نبشته
Jump to navigation Jump to search
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ای برده اختیارم تو اختیار مایی)
'


 ای برده اختیارم تو اختیار ماییمن شاخ زعفرانم تو لاله زار مایی 
 گفتم غمت مرا کشت گفتا چه زهره داردغم این قدر نداند کاخر تو یار مایی 
 من باغ و بوستانم سوزیده خزانمباغ مرا بخندان کاخر بهار مایی 
 گفتا تو چنگ مایی و اندر ترنگ ماییپس چیست زاری تو چون در کنار مایی 
 گفتم ز هر خیالی درد سر است ما راگفتا ببر سرش را تو ذوالفقار مایی 
 سر را گرفته بودم یعنی که در خمارمگفت ار چه در خماری نی در خمار مایی 
 گفتم چو چرخ گردان والله که بی‌قرارمگفت ار چه بی‌قراری نی بی‌قرار مایی 
 شکرلبش بگفتم لب را گزید یعنیآن راز را نهان کن چون رازدار مایی 
 ای بلبل سحرگه ما را بپرس گه گهآخر تو هم غریبی هم از دیار مایی 
 تو مرغ آسمانی نی مرغ خاکدانیتو صید آن جهانی وز مرغزار مایی 
 از خویش نیست گشته وز دوست هست گشتهتو نور کردگاری یا کردگار مایی 
 از آب و گل بزادی در آتشی فتادیسود و زیان یکی دان چون در قمار مایی 
 این جا دوی نگنجد این ما و تو چه باشداین هر دو را یکی دان چون در شمار مایی 
 خاموش کن که دارد هر نکته تو جانیمسپار جان به هر کس چون جان سپار مایی