دیوان شمس/اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی)
'


 اگر دمی بگذاری هوا و نااهلیببینی آنچ نبی دید و آنچ دید ولی 
 خدا ندانی خود را و خاص بنده شویخدای را تو ببینی به رغم معتزلی 
 اگر تو رند تمامی ز احمقان بگریزگشا دو چشم دلت را به نور لم یزلی 
 مگوی غیب کسان را به غیب دان بنگرزبان ز جهل بدوز و دگر مکن دغلی 
 وضو ز اشک بساز و نماز کن به نیازخراب و مست شو ای جان ز باده ازلی 
 برآر نعره ارنی به طور موسی واربزن تو گردن کافر غزا بکن چو علی 
 دکان قند طلب کن ز شمس تبریزیتو مرد سرکه فروشی چه لایق عسلی