دیوان شمس/اگر حوا بدانستی ز رنگت

by مولوی

	اگر حوا بدانستی ز رنگت			سترون ساختی خود را ز ننگت
	سیاهی جانت ار محسوس گشتی			همه عالم شدی زنگی ز زنگت
	تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است			سرت را کس نکوبد جز به سنگت
	اگر دریا درافتی ای منافق			ز زشتی کی خورد مار و نهنگت
	مرا گویی که از معنی نظر کن			رها کن صورت نقش و پلنگت
	چه گویم با تو ای نقش مزور			چه معنی گنجد اندر جان تنگت
	هوای شمس تبریزی چو قدس است			تو آن خوکی که نپذیرد فرنگت