دیوان شمس/الا هت حمرا کالعندم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(الا هات حمرا کالعندم)
'


 الا هات حمرا کالعندمکانی ما زجتها عن دمی 
 و یبدو سناها علی وجنتیاذا انحدرت کاسها عن فمی 
 فطوبی لسکراء من مغنمو تعسا لصحواء من مغرم 
 می درغمی خور اگر در غمیکه شادی فزاید می درغمی 
 بیا نوش کن ای بت نوش لبشراب محرم اگر محرمی 
 مگو نام فردا اگر صوفییهمین دم یکی شو اگر همدمی 
 برای چنین جام عالم بهابهل مملکت را اگر ادهمی 
 درآشام یک جام دریا دلااگر ظاهر کند گوهر آدمی 
 چرا بسته باشی چو در مجلسیچرا خشک باشی چو در زمزمی 
 چرا می‌نگیری نخستین قدحچپ و راست بنما که از کی کمی 
 ز جام فلک پاک و صافیتریکه برتر از این گنبد اعظمی 
 بنوش ای ندیمی که هم خرقه‌ایبجوش ای شرابی که خوش مرهمی 
 چو موسی عمران توی عمر جانچو عیسی مریم روان بر یمی 
 چو یوسف همه فتنه مجلسیچو اقبال و باده عدوی غمی 
 ز هر باد چون کاه از جا مروکه چون کوه در مرتبت محکمی 
 بحل برج کژدم سوی زهره روکه کژدم ندارد بجز کژدمی 
 به تو آمدم زانک نشکیفتمز احسان و بخشایش و مردمی 
 چنین خال زیبا که بر روی توستپناه غریبی و خال و عمی 
 فانت الربیع و انت المدامو مولی الملوک الا فاحکمی 
 خلایق ز تو واله و درهمندتو چون زلف جعدت چرا درهمی 
 مگر شمس تبریز عقلت ببردکه چون من خرابی و لایعلمی