دیوان شمس/آه که دلم برد غمزه‌های نگاری

by مولوی

	آه که دلم برد غمزه‌های نگاری			شیر شگرف آمد و ضعیف شکاری
	هیچ دلی چون نبود خالی از اندوه			درد و غم چون تو یار و دلبر باری
	از پی این عشق اشک‌هاست روانه			خوب شهی آمد و لطیف نثاری
	چشم پیاپی چو ابر آب فشاند			تا ننشیند بر آن نیاز غباری
	کان شکر آن لبست باد بقایش			تا که نماند حزین و غوره فشاری
	نک شب قدرست و بدر کرد عنایت			بر دل هر شب روی ستاره شماری
	بی مه او جان چو چرخ زیر و زبر بود			ماهی بی‌آب را کی دید قراری
	خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن			از تن بی‌عقل کی بیاید کاری
	خلعت نو پوش بر زمین و زمانه			خلعت گل یافت از جناب تو خاری
	گر نبدی خوی دوست روح فشانی			خود نبدی عاشقی و روح سپاری
	خرقه بده در قمارخانه عالم			خوب حریفی و سودناک قماری
	بهر کنارش همی کنار گشایم			هیچ کس آن بحر را ندید کناری
	تن بزنم تا بگوید آن مه خوش رو			آنک ز حلمش بیافت کوه وقاری