دیوان شمس/آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ای

by مولوی

	آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ای			آفتاب او نهشت اندر دو عالم سایه‌ای
	آفتاب و چرخ را چون ذره‌ها برهم زند			وز جمال خود دهدشان نو به نو سرمایه‌ای
	عشق و عاشق را چه خوش خندان کنی رقصان کنی			عشق سازی عقل سوزی طرفه‌ای خودرایه‌ای
	چشم مرده وام کرده جان ز بهر عشق او			ز آنک در دیده بدیده جان از آن سر پایه‌ای
	قهر صد دندان ز لطفش پیر بی‌دندان شده			عقل پابرجا ز عشقش یاوه و هرجایه‌ای
	صد هزاران ساله از هست و عدم زان سوتری			وز تواضع مر عدم را هست خوش همسایه‌ای
	کوه حلمی شمس تبریزی دو عالم تخت تو			بر نهان و آشکارش می‌نگر از قایه‌ای