دیوان شمس/آن شمع چو شد طرب فزایی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(آن شمع چو شد طرب فزایی)
'


 آن شمع چو شد طرب فزاییپروانه دلان به رقص آیی 
 چون جان برسد نه تن بجنبدجان آمد از لحد برآیی 
 چون بانگ سماع در که افتادای کوه گران کم از صدایی 
 کاین باد بهار می‌رساندرقصانی شاخ را صلایی 
 در ذره کجا قرار ماندخورشید به رقص در سمایی 
 هم آتش و دود گشته پیچاناز آتش روی جان فزایی 
 ماهی صنما ز روح بی‌جسمشوخی شکری یکی بلایی 
 گه کوته و گه دراز گشتیمبا سایه صورت همایی 
 هم بر لب دوست مست گشتیمنالان شده مست همچو نایی 
 بر باد سوار همچو کاهیماندر جولان ز کهربایی 
 چون پشه ز خون خویش مستیموز دیگ جگر دلا ابایی 
 اندر خلوت به هوی هوییدر جمعیت به های هایی 
 در صورت بنده کمینیمدر سر صفت یکی خدایی 
 این داد خدیو شمس تبریزبی کبر ولیک کبریایی