دیوان شمس/آدمیی، آدمیی، آدمی

by مولوی

	آدمیی، آدمیی، آدمی			بسته دمی، زانک نه‌ی آن دمی
	آدمیی را همه در خود بسوز			آن دمیی باش اگر محرمی
	کم زد آن ماه نو و بدر شد			تا نزنی کم، نرهی از کمی
	می‌برمی از بد و نیک کسان؟!			آن همه در تست، ز خود می‌رمی
	حرص خزانست و قناعت بهار			نیست جهان را ز خزان خرمی
	مغز بری در غم؟! نغزی ببر			بر اسد و پیل زن ار رستمی
	همچو ملک جانب گردون بپر			همچو فلک خم ده، اگر می‌خمی