| ۲۵۶ | نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر | | هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر | ۲۵۳ |
| ز وصل روی جوانان تمتّعی بردار | | که در کمین‌گهِ عمرست مکر عالم پیر | |
| نعیمِ هر دو جهان پیش عاشقان بجوی | | که این متاع قلیلست و آن عطای کثیر | |
| معاشری خوش و رودی بساز میخواهم | | که درد خویش بگویم بنالهٔ بم و زیر | |
| بر آن سرم که ننوشم می و گنه نکنم | | اگر موافق تدبیر من شود تقدیر | |
| چو قسمت ازلی بی‌حضور ما کردند | | گر اندکی نه بوفق رضاست خرده مگیر | |
| چو لاله در قدحم ریز ساقیا می و مشک | | که نقش خال نگارم نمیرود ز ضمیر | |
| بیار ساغر دُرّ خوشاب ای ساقی | | حسود گو کرم آصفی ببین و بمیر | |
| بعزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار | | ولی کرشمهٔ ساقی نمیکند تقصیر | |
| می دوساله و محبوب چارده‌ساله | | همین بسست مرا صحبت صغیر و کبیر | |
| دلِ رمیدهٔ ما را که پیش میگیرد | | خبر دهید بمجنون خسته از زنجیر | |
| حدیث توبه درین بزمگه مگو حافظ | |
| که ساقیان کمان ابرویت زنند بتیر[۱] | |
