| ۵۸ | سر ارادت ما و آستان حضرت دوست | | که هر چه بر سر ما میرود ارادت اوست | ۱۷ |
| نظیر دوست ندیدم اگر چه از مه و مهر | | نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست | |
| صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد | | که چون شکنج ورقهای غنچه تو برتوست | |
| نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس | | بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست | |
| مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را | | که باد غالیه‌سا گشت و خاک عنبربوست | |
| نثار روی تو هر برگ گل که در چمنست | | فدای قدّ تو هر سروبن که بر لب جوست | |
| زبان ناطقه در وصف شوق نالانست | | چه جای کلک بریده‌زبان بیهده‌گوست | |
| رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت | | چرا که حال نکو در قفای فال نکوست | |
| نه این زمان دل حافظ در آتش هوسست | |
| که داغ‌دار ازل همچو لالهٔ خودروست | |
