دیوان حافظ/زهی خجسته زمانی که یار باز آید

by حافظ

۲۳۵	زهی خجسته زمانی که یار بازآید			بکام غمزدگان غمگسار بازآید		۱۸۹
	به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم			بدان امید که آن شهسوار بازآید
	اگر نه در خم چوگان او رود سر من			ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید
	مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد			بدان هوس که بدین رهگذار بازآید
	دلی که با سر زلفین او قراری داد			گمان مبر که بدان دل قرار بازآید
	چه جورها که کشیدند بلبلان از دی			ببوی آنکه دگر نوبهار بازآید
		ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ
		که همچو سرو بدستم[۱] نگار بازآید

---

1. چنین است در خ، ق نخ: بدست؛