دیوان حافظ/در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

by حافظ

۳۲۶	در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم			کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم		۳۵۶
	عاشق و رندم و می‌خواره بآواز بلند			وین همه منصب از آن حور پری‌وش دارم
	گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری			من بآه سحرت زلف مشوّش دارم
	گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست			من رخ زرد بخونابه منقّش دارم
	گر بکاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد			نُقل شعر شکرین و می بیغش دارم
	ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من			جنگها با دل مجروح بلاکش دارم
		حافظا چون غم و شادیّ جهان در گذر است
		بهتر آنست که من خاطر خود خوش دارم