دیوان حافظ/حسنت باتفاق ملاحت جهان گرفت

by حافظ

۸۷	حسنت باتّفاق ملاحت جهان گرفت			آری باتّفاق جهان می‌توان گرفت		۷۳
	افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع			شکر خدا که سرّ دلش در زبان گرفت
	زین آتش نهفته که در سینهٔ منست			خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت
	میخواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست			از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
	آسوده بر کنار چو پرگار میشدم			دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
	آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت			کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
	خواهم شدن بکوی مغان آستین فشان			زین فتنها که دامن آخر زمان گرفت
	می خور که هر که آخر کار جهان بدید			از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
	بر برگ گل بخون شقایق نوشته‌اند			کانکس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
		حافظ چو آب لطف ز نظم تو میچکد
		حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت