خواجوی کرمانی (غزلیات)/گر تو شیرین شکر لب بشکر خنده در آئی

by خواجوی کرمانی

	گر تو شیرین شکر لب بشکر خنده در آئی			بشکر خنده‌ی شیرین دل خلقی بربایی
	آن نه مرجان خموشست که جانیست مصور			وان نه سرچشمه نوشست که سریست خدایی
	وصف بالای بلندت بسخن راست نیاید			با تو چون راست توان گفت ببالا که بلایی
	سرو را کار ببندد چو میان تنگ ببندی			روح را دل بگشاید چو تو برقع بگشایی
	همه گویند که آن ترک ختایی بچه زانروی			نکند ترک خطا با تو که ترکست و ختایی
	چون درآئی نتوانم که مراد از تو بجویم			که من از خود بروم چون تو پری چهره در آئی
	تو جدایی که جدایی طلبی هر نفس از ما			گر چه هر جا که توئی در دل پرحسرت مایی
	من بغوغای رقیبان ز درت باز نگردم			که گدا گر بکشندش نکند ترک گدایی
	وحشی از قید تو نگریزد و خواجو ز کمندت			که گرفتار بتانرا نبود روی رهایی