خواجوی کرمانی (غزلیات)/نظری کن اگرت خاطر درویشانست

by خواجوی کرمانی

نظری کن اگرت خاطر درویشانستکه جمال تو ز حسن نظر ایشانست روی ازین بنده‌ی بیچاره‌ی درویش متابزانکه سلطان جهان بنده‌ی درویشانست پند خویشان نکنم گوش که بی خویشتنمآشنایان غمت را چه غم از خویشانست بده آن باده‌ی نوشین که ندارم سرخویشکانکه از خویش کند بیخبرم خویش آنست حاصل از عمر بجز وصل نکورویان نیستلیکن اندیشه ز تشویش بد اندیشانست نکنم ترکش اگر زانکه به تیرم بزندخنک آن صید که قربان جفا کیشانست مرهمی بردل خواجو که نهد زانکه طبیبفارغ از درد دل خسته‌ی دل ریشانست