خواجوی کرمانی (غزلیات)/ما سر بنهادیم و به سامان نرسیدیم

by خواجوی کرمانی

	ما سر بنهادیم و به سامان نرسیدیم			در درد بمردیم و بدرمان نرسیدیم
	گفتند که جان در قدمش ریز و ببر جان			جان نیز بدادیم و بجانان نرسیدیم
	گشتیم گدایان سر کویش و هرگز			در گرد سراپرده‌ی سلطان نرسیدیم
	چون سایه دویدیم به سر در عقبش لیک			در سایه‌ی آن سرو خرامان نرسیدیم
	رفتیم که جان بر سر میدانش فشانیم			از سر بگذشتیم و به میدان نرسیدیم
	چون ذره سراسیمه شدیم از غم و روزی			در چشمه‌ی خورشید درفشان نرسیدیم
	در تیرگی هجر بمردیم و ز لعلش			هرگز به لب چشمه‌ی حیوان نرسیدیم
	ایوب صبوریم که از محنت کرمان			چون یوسف گم گشته به کنعان نرسیدیم
	از زلف تو زنار ببستیم و چو خواجو			در کفر بماندیم و بایمان نرسیدیم