خواجوی کرمانی (غزلیات)/ما را ز پرده‌ی تو دل از پرده شد بدر

by خواجوی کرمانی

	ما را ز پرده‌ی تو دل از پرده شد بدر			بردار پرده‌ای ز پس پرده پرده در
	گر ماه خوانمت نبود ماه سرو قد			ور سرو گویمت نبود سرو سیمبر
	کس ماه را ندید که پوشد زره ز مشک			کس سرو را نگفت که بندد چو نی کمر
	لعل تو شکریست ازو رفته آب قند			خط تو طوطییست پرافکنده برشکر
	جانم ز تاب مهر تو شمعیست در گداز			چشمم ز شوق لعل تو درجیست پرگهر
	عنقای قاف عشقم و عشق تو گوئیا			مرغیست هر دو کون در آورده زیر پر
	چون صبر نیست کز تو نظر برتوان گرفت			یکباره بر مگیر ز بیچارگان نظر
	ور زانکه از درم نتوانی درآمدن			باری ز دل چگونه توانی شدن بدر
	هر گه که در برابر خواجو گذر کنی			صد بار باز در دل تنگش کنی گذر