خواجوی کرمانی (غزلیات)/ما جرعه چشانیم ولی خضر و شانیم

by خواجوی کرمانی

ما جرعه چشانیم ولی خضر و شانیمما راه نشینیم ولی شاه نشانیم ما صید حریم حرم کعبه قدسیمما راهبر بادیه‌ی عالم جانیم ما بلبل خوش نغمه‌ی باغ ملکوتیمما سرو خرامنده‌ی بستان روانیم فراش عبادتکده‌ی راهب دیریمسقای سر کوی خرابات مغانیم گه ره بمقیمان سماوات نماییمگاه از سرمستی ره کاشانه ندانیم از نام چه پرسید که بی نام و نشانیموز کام چه گوئید که بی کام و زبانیم هر شخص که دانید که اوئیم نه اوئیمهر چیز که گوئید که آنیم نه آنیم آن مرغ که بر کنگره عرش نشیندماییم که طاوس گلستان جنانیم هر چند که تاج سر سلطان سپهریمخاک کف نعلین گدایان جهانیم داود صفت کوه بصد نغمه بنالدهر گه که زبور غم سودای تو خوانیم خواجو چو کند شرح غم عشق تو املااز چشم گهربار قلم خون بچکانیم