خواجوی کرمانی (غزلیات)/ما برکنار و با تو کمر در میان بماند

by خواجوی کرمانی

ما برکنار و با تو کمر در میان بماندوان چشم پرخمار چنان ناتوان بماند از پیش من برفتی و خون دل از پیتاز چشم من روان شد و چشمم درآن بماند گفتم که نکته‌ئی ز دهانت کنم بیاناز شور پسته‌ات سخنم در دهان بماند برخاک درگه تو چو دوشم مقام بودجانم براستان که برآن آستان بماند باد صبا که شد به هوای تو سوی باغچندین ببوی زلف تو در بوستان بماند فرهاد اگر چه با غم عشق از جهان برفتلیکن حدیث سوز غمش در جهان بماند خواجو ز بسکه وصف میان تو شرح داداو از میان برفت و سخن در میان بماند در عشق داستان شد و چون از جهان برفتبا دوستان محرمش این داستان بماند