خواجوی کرمانی (غزلیات)/ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد

by خواجوی کرمانی

	ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد			بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد
	ز دست ناله و آه سحر بفریادم			اگر نه صبر بفریاد من رسد فریاد
	چو راز من بر هرکس روان فرو می‌خواند			سرشک دیده از این رو ز چشم من بفتاد
	هنوز در سر فرهاد شور شیرینست			اگر چه رفت بتلخی و جان شیرین داد
	ز مهر و کینه و بیداد و داد چرخ مگوی			که مهر او همه کینست و داد او بیداد
	ببست بر رخ خور آسمان دریچه بام			چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد
	ز بندگی تو دارم چو سوسن آزادی			ولی تو سرو خرامان ز بندگان آزاد
	گمان مبر که ز خاطر کنم فراموشت			ز پیش می‌روی اما نمی‌روی از یاد
	ز باد حال تو می‌پرسم و چو می‌بینم			حدیث باد صبا هست سربسر همه باد
	اگر تو داد دل مستمند من ندهی			به پیش خسرو ایران برم ز دست تو داد
	برآستان محبت قدم منه خواجو			که هر که پای درین ره نهاد سر بنهاد