| | | | | | |
| |
ای چیده سنبل تر در باغ دسته بسته |
|
و افکنده شاخ ریحان بر لاله دسته دسته |
|
| |
ریحان مشک بیزت آب بنفشه برده |
|
یاقوت قند ریزت نرخ شکر شکسته |
|
| |
زلف شکسته بسته در حلق جان جمعی |
|
وانگه چنین پریشان ما زان شکسته بسته |
|
| |
دائم خیال قدت بر جویبار چشمم |
|
چون سرو جویباری برطرف چشمه رسته |
|
| |
با حاجبان ابرو ذکر کمان چه گوئی |
|
باید که گوشه گیری زان شست زه گسسته |
|
| |
برخیز تا ببینی قندیل آسمان را |
|
چون شمع صبحگاهی پیش رخت نشسته |
|
| |
اکنون که در کمندم فرصت شمر که دیگر |
|
مشکل بدامت افتد صیدی ز قید جسته |
|
| |
گر پسته با دهانت نسبت کند دهانرا |
|
برخیز و مشت پر کن بشکن دهان پسته |
|
| |
خواجو بپرده سازی دست از رباب برده |
|
مطرب به تیز چنگی نای رباب خسته |
|
